thermidor

istorijska geopolitička simulacija

Drugi Thermidor kongres - Evropa 1852

Vršac,svečana sala Opštine i sala Kulturnog centra, 14-16 februar

Države:

Austrija – Luka Stefanović
Rusija – Katarina Savić
Turska – Branislav Atanackov
Velika Britanija – Tisa Milić
Francuska – Luka Pušić (1852-53), Milan Kostić (1854-)
Pruska – Luka Radojević
Sardinija – Lenka Bajčetić
Papska država – Rastko Pocesta
Kraljevstvo dve Sicilije – Milan Grnčarski
Španija – Vuk Lukić
Portugal – Stefan Grnčarski
Holandija – Petar Manojlović
Belgija – Sonja Brdar
Danska – Boris Ševarika
Švedska-Norveška – Nađa Stefanović (1852-53), Marko Gajinović (1854-1857), Boris Ševarika (1857-)
Bavarska – Aleksa Despić
Hanover – Dea Aleksić
Saksonija – Danilo Janjušević
Grčka – Đurađ Milanović
Vlaška – Aleksandar Balan
Moldavija – Aleksandra Zarija
Srbija – Nikola Đelošević
Poljska – Luka Pušić

Od 14. do 16. februara u Vršcu, održana je druga po redu geopolitička istorijska simulacija "Termidor Kongres – Evropa 1852". Prvi dan simulacije održan je u raskošnom zdanju Opštine Vršac, koje datira upravo iz perioda koji je obuhvaćen temom događaja, odnosno iz 1860. godine i čiji su oslikani plafoni, bogati lusteri i skulpture u hodnicima pružili dostojanstvenu dobrodošlicu ovakvoj manifestaciji, dok su drugi i treći dan održani u zgradi Kulturnog centra. Održavanje kongresa podržala je i Unija studenata Vršac, čijih je dvoje predstavnika uzelo i učešća u manifestaciji, predstavljajući Austrijsko carstvo i Moldaviju. Kongres je svečano otvorio Aleksandar Balan, rumunski ekonomista, koji je u svom govoru podsetio na izreku da onaj ko ne zna istoriju neće imati ni geografiju. Time je ukazano na značaj Termidor simulacije koja, omogućavajući učesnicima da se nađu u ulozi istorijskih državnika koji su predvodili svoje nacije, upoznaje ih na zanimljiv način sa istorijskim težnjama različitih zemalja, njihovom međusobnom odnosu, i sa strateškim ponašanjem i veštinama donošenja odluka koje su neophodne da bi se očuvali državni interesi sopstvene nacije. Balan je održao i istorijsko predavanje o ujedinjenju Rumunije, koje je karakteristično za drugu polovinu 19. veka kao perioda nacionalnih ujedinjenja. Nakon govora g. Balana, simulacija je otpočela a učesnici su ušli u svet devetnaestovekovne evropske politike. Njima je pre svega data mogućnost da odaberu spoljnopolitičku orijentaciju svojih vlada: monarhistički legitimizam, koji se zalagao za opstanak tradicionalnih dinastija na vlasti u svim državama, nacionalizam, koji se zalagao za stvaranje nacionalnih država koje bi okupljale sve pripadnike jednog naroda u jednu državu, ili internacionalizam, koji je stavljao solidarnost proletarijata iznad državnih granica i nacionalnih razlika. Nakon ovoga počeli su pregovori država, koje su sve bile zastupljene i autentičnim zastavama iz 1852. godine, a ubrzo i krize i ratovi.

Kako je drugog dana simulacije bio najveći srpski državni praznik, Dan državnosti, kada se podsećamo 1804. godine kada je podignut srpski ustanak i 1835. godine kada je Srbija postala jedna od prvih evropskih država koja je dobila najviši državno-pravni akt – Ustav, u Vršac je stigao Marko Gajinović, koji je u simulaciji preuzeo upravu nad Švedsko-Norveškom personalnom unijom. U pauzi kongresa Gajinović je održao govor o značaju Dana državnosti a intonirana je i himna Srbije. Srbija je međutim, u samoj simulaciji prošla daleko gore nego u stvarnoj istoriji: nakon što je odbila predlog Francuske da prihvati revolucionarne vrednosti i postane “francuski rasad u turskoj šumi” kako je to bilo u stvarnosti i dobije francusku zaštitu, napala je Rumuniju, koja je pokušala da se osamostali od vazalnog odnosa prema Turskoj i proširi se na sve svoje istorijske teritorije, nakon čega su i Srbija i Vlaška pregažene od strane Turske. Poslednji dan prošao je u znaku evropskog kongresa na kome su trebala da budu rešena sva goruća pitanja Evrope. Za razliku od stvarnih kongresa 19. veka, na kojima su reč imale samo velike sile, ovde su, zahvaljujući prevlasti država koje su prihvatile ideologiju internacionalizma, ravnopravno pravo učešća dobili predstavnici svih evropskih naroda, čak i onih čije su teritorije osvojene a države pokorene. Time je kongres okončan. Za pobednike proglašeni su Branislav Atanackov, koji je predvodio Tursku, i Milan Grnčarski, koji je predvodio Siciliju, obojica iz Uljme. Najavljeno je da i će održavanje Termidor simulacije jednom godišnje u Vršcu postati tradicija u godinama koje su pred nama, i da će ovaj grad poznat po velelepnoj katedrali sv. Gerharda, Vršačkom bregu i vinogradima postati tradicionalni domaćin jedine geopolitičke simulacije koja vodi svoje učesnike u različite periode prošlosti.

Detaljan tok događaja


1852 – Britanija, Danska, Holandija i Belgija sklapaju internacionalistički savez. Pod uticajem revolucionarne Francuske koja im garantuje zaštitu od Pruske i Austrije, Bavarska, Saksonija i Hanover ujedinjuju se u Nemačku federalnu republiku, koja ostaje formalno u konfederaciji sa Austrijom. Sardinija i papska država sklapaju dogovor o ujedinjenju Italije na osnovama katoličkog nacionalizma, ali kraljevstvo dve Sicilije, dobivši pre toga garancije od Francuske, izjavljuje da će mačem braniti svoju nezavisnost. Švedsko-norveška dinastija se gasi a za novog kralja izabran je danski monarh, što ujedinjuje sve tri skandinavske države pod istu krunu. Vlaška i Moldavija ujedinjuju se u Rumuniju ali ostaju pod sultanovim suverenitetom.

1853 – Izbija Francusko-pruski rat! Revolucionarna vojska osvaja Koblenc, nekadašnji centar koalicione vojske koja joj je 61 godinu ranije pretila potpunim uništenjem. Rajnska oblast Pruske pada pod francusku vlast. Nemačka federalna republika takođe objavljuje rat Pruskoj i sa vojskom kreće ka Berlinu. Francuska predlaže Srbiji da prihvati republiku i bude bedem revolucionarnih vrednosti na Balkanu u zamenu za francusku zaštitu, ali srpski knez odgovara da će o obliku vladavine srpski narod odlučiti tek nakon što se oslobodi vazalnog odnosa prema Turskoj.

1854 – U Švedsko-Norveškoj uniji na vlast dolaze nacionalisti koji postavljaju novog kralja iz stare švedske aristokratije. Skandinavske države zajedno objavljuju rat Pruskoj. Kraljevina dve Sicilije objavljuje rat Papskoj državi zbog papine podrške Sardiniji. Rumunija proglašava nezavisnost i objavljuje rat Austriji. U Francuskoj dolazi konzervativnija vlada koja sklapa mir sa Pruskom i zadržava Koblenc, iako je po ugovoru o savezu bila dužna da ga preda Nemačkoj federalnoj republici. Danska donosi novi ustav kojim su Šlezvig i Holštajn sasvim inkorporisani u dansku državu, što vlada Nemačke federalne republike prihvata zbog savezništva sa Danskom, uprkos protestima širom zemlje.

1855 – Nakon što je sklopila mir sa Francuskom, Pruska vojska kreće u ofanzivu protiv Nemačke federalne republike i osvaja Hanover. Pod pretnjom rata Grčka postaje vazal Turske. Ove godine Belgija razvija tehnologiju udarne igle. Turska i njeni vazali objavljuju rat Austriji. Posle kratkotrajnog rata pravi se sporazum kojim Austrija i Turska, obe pod internacionalističkim režimima, stupaju u konfederaciju u kojoj će se hrišćanstvo i islam spojiti. Stvara se velika Rumunija, koja se vraća pod sultanov suverenitet ali od Austrije dobija Černovic.

1856 – Turska objavljuje rat Siciliji, a Austrija Nemačkoj federalnoj republici. Drezden pada u austrijske ruke. Nakon što je Sicilijanska vojska došla pred Rim, Sicilija i Sardinija sklapaju sporazum da Rim bez borbe padne u sicilijanske ruke, ali da papska vojska dobije slobodan put do teritorije Sardinije gde bi se pridružila njenim trupama, i da se zlato iz papske riznice preda Sardiniji. Sardinija sklapa savez sa Austrijom i šalje vojsku na Minhen.

1857 – Britanija i Holandija objavljuju rat Švedskoj-Norveškoj i šalju veliku flotu na nju, ali pre njihovog iskrcavanja švedski kralj abdicira. Podržan od snaga internacionale na švedsko-norveški tron vraća se danski kralj. Rumunija proglašava nezavisnost i objavljuje rat Rusiji. Srbija proglašava nezavisnost i napada Rumuniju osvojivši joj glavni grad. Belgija objavljuje rat Francuskoj i osvaja Koblenc. Poljaci proglašavaju nezavisnost, koju Rusija prihvata u zamenu za novčanu naknadu, i za svog predvodnika biraju jednog od vođa francuske revolucije iz 1848, a zatim vrše opštu mobilizaciju. Sklapa se poljsko-rumunski nacionalistički savez.

1858 – Britanija se pridružuje svojoj saveznici Belgiji u ratu sa Francuskom. Francuske trupe ponovo zauzimaju Koblenc. Francuska sklapa savez sa novim španskim kraljem koji je izašao kao pobednik iz građanskih ratova, i Španija zauzima Gibraltar. Turska objavljuje rat Srbiji i Rumuniji koje su obe iscrpljene međusobnim ratom, i Beograd i Bukurešt opet postaju turski. Pruska osvaja Varšavu i objavljuje rat Rumuniji a Austrija Pruskoj. Pruska i Danska sklapaju primirje po kome Hanover postaje danski. U Norveškoj i Švedskoj izbijaju krvavi građanski ratovi internacionalista koji priznaju danskog kralja, i nacionalista koji se zalažu za nezavisnost. Danska objavljuje rat Rusiji i Francuskoj. Sklopljen je mir Austrije i Nemačke federalne republike po kome Saksonija prelazi u austrijske ruke, ali se Sicilijanske trupe iskrcavaju u Veneciju, koja je prethodnim austrijsko-pijemontskim ugovorom pripao Pijemontu. U Italiji ponovo bukti rat! Rusija i Rumunija sklapaju mir.

1859 – Amijen i Koblenc padaju u britanske ruke, ali ih Francuska ubrzo oslobađa. Rusija opet objavljuje rat Rumuniji i osvaja Moldaviju. Rusija zatim objavljuje rat Turskoj, a Turskoj objavljuje rat i Portugal koji se neočekivano iskrcava u Palestinu. Sklapa se mir Turske i Napulja. Nemačka federalna republika sklapa mir sa Sardinijom i, po uslovima mira, oprema novu pijemontsku vojsku o svom trošku, i ova vojska osvaja Veneciju. Rumunski knez, inspirisan iredentističkim snovima o ujedinjenju svih Rumuna u jednu državu, objavljuje rat Austriji u nameri da joj oduzme Transilvaniju.

1860 – Holandija objavljuje rat Francuskoj i sada ona osvaja Koblenc, ali ga Francuska po treći put vraća. Pruska i Austrija sklapaju mir kojim se ponovo ustanovljava Nemačka konfederacija. Austrija predaje Drezden Pruskoj. Nemačka Konfederacija zatim kreće u rat da povrati sve nemačke zemlje: Pruska objavljuje rat Danskoj i uzima joj Hanover, a Austrija Francuskoj u nameri da vrati obalu Rajne u nemačke ruke, kao i Rumuniji kojoj oduzima Černovic i time gasi njenu nezavisnost. Došlo je i do ujedinjenja Italije kompromisom Pijemont-Sardinije i Sicilije-Napulja, tako što je Sardinija prihvatila Napuljskog kralja za kralja Italije i vlast Napulja nad Rimom, dok je Sicilija prihvatila parlamentarizam i konfederalno uređenje nove ujedinjene države. Italija od Britanije kupuje Maltu, a zatim pokušava da pripoji i Trst, objavivši rat Austriji sa kojom je do tada bila u savezništvu, ali je ovaj napad prošao bezuspešno. Nakon raspada Nemačke federalne republike, Bavarska se vraća pod okrilje Nemačke konfederacije i takođe objavljuje rat Francuskoj. Koblenc pada po peti put, ovoga puta konačno i to u belgijske ruke. U cilju ustanovljavanja mira u Evropi saziva se kongres svih evropskih naroda, bez obzira na to da li imaju svoju nezavisnu državu ili ne. Ovaj kongres prihvata stanje na terenu kao trajno, a pored ovoga odlučuje da se sedište pape izmesti iz Rima u Madrid. U duhu načela samoopredeljenja naroda, Velika Britanija pristaje da se povuče iz Irske, u koju se masovno doseljavaju Poljaci nakon što je njihova zemlja pala pod prusku vlast, tako da Irska postaje slobodna država irskog i poljskog naroda.

Detaljan tok događaja prvog Thermidor kongresa - Evropa 1852

Beograd, opština Vračar, 9-12 decembar 2015

Države:
Rusija – Pavle Veličković, Konstantin Magdić, Uroš Kusturić
Francuska – Nemanja Bezarević, Petar Adžić, Filip Simović
Britanija – Nemanja Dojčinović, Nikola Jelikić, Bogoljub Debeljković
Otomansko carstvo – Aleksa Milenković, Vidan Bogdanović
Austrija – Luka Bosanac, Stefan Grnčarski
Pruska – David Vučinić, Pavle Vučetić, Stefan Stanimirović
Španija – Irina Stojanović
Portugal – Aleksa Despić (1852-1858); Lenka Bajčetić (od 1858)
Sardinija – Nikola Radonjić
Kraljevstvo dve Sicilije – Jovan Ivić
Švedska – Novak Drašković
Danska – Milorad Stevović
Papska država – Rastko Pocesta
Bavarska – Marko Gajinović
Saksonija – Stefan Stanimirović (1853-1855); Luka Pušić (od 1855)
Hanover – Nikolina Tintor
Grčka – Miša Vacić
Srbija – Predrag Prokopić
Vlaška – Aleksandar Balan
Moldavija – Branislav Atanackov
Holandija – Lazar Milin
Belgija – Stefan Crnojević
Norveška – Katarina Karan
Poljska nacionalna vlada – Luka Pušić


Tok scenarija:
1852. godine izbile su dve krize u Evropi: saksonski tron je upražnjen jer su nemački nacionalisti ubili saksonskog kralja koji se protivio nemačkom ujedinjenju, a Belgija i Holandija su se samoinicijativno ujedinile. To je dovelo do stvaranja dva bloka među velikim silama: Pruska, Rusija i Francuska založile su se za dolazak pruske dinastije na saksonski presto i za priznavanje holandsko-belgijskog ujedinjenja, dok su se Austrija, Britanija i Turska opredelile za stvaranje poljsko-saksonske personalne unije, i za protivljenje holandsko-belgijskom ujedinjenju. Ova kriza je dovela i do rascepa Nemačke konfederacije (stvorene 1815.), kada je Austrija, ne priznajući pravo belgijskom kralju da glasa u svojstvu holandskog suverena, napustila konfederalnu skupštinu, koja zatim postavlja pruskog kandidata za saksonskog kralja. Danska, Portugal i italijanske države takođe su stale na austrijsku i britansku stranu, i sa ovim silama se povezale mrežom sporazuma o uzajamnoj zaštiti. Španija sa druge strane otvara svoje luke za francuske i ruske brodove, u zamenu za vojnu zaštitu ovih sila. Austrija, Britanija, Turska i njihovi saveznici zatim prekidaju trgovinske odnose sa Rusijom, i obavezuju se da će kontrolisati njenu flotu u crnom i baltičkom moru makar i po cenu rata. Švedska pristupa odbrambenom savezu sa Rusijom i Pruskom, i dobija od ovih sila odrešene ruke u Danskoj. Tako je postavljena scena za predstojeći veliki rat.

Evropski rat izbija 1853 godine: Britanija objavljuje rat Francuskoj i Španiji. Proglašava se ujedinjena Italija na čelu sa napuljskim kraljem. Rat izbija i na Balkanu: Grčka objavljuje rat Turskoj, a Austrija Grčkoj! Vlaška i Moldavija proglašavaju nezavisnost od Turske i ujedinjuju se u Rumuniju, dok Srbija ostaje turski vazal i otvara svoje granice za austrijsku vojsku. Rusija podržava balkanske države u ratu sa Turskom. Pruska, Saksonija, Hanover i Belgija-Holandija proglašavaju Srednjenemački Rajh, a zatim ovaj rajh sa Bavarskom i Švedsko-Norveškom unijom stvara Germansku konfederaciju, sa pruskim kraljem kao germanskim carem i na bazi ravnopravnosti tri konfederalne jedinice. Na istoku rutenski nacionalisti proglašavaju nezavisnost pod austrijskom krunom i dobijaju priznanje Beča, ali ovu kratkotrajnu državu guše rumunske trupe. Naredne godine Austrija vrši opštu mobilizaciju i ulazi u rat sa Srednjenemačkim rajhom, a Francuska napada Italiju. Italijani osvajaju Dižon ali su ubrzo potisnuti preko granice. Moldavija proglašava nezavisnost i prelazi na stranu Turske. Zvanično se osniva savez sila osovina, koji čine Germanija, Rusija, Francuska i Španija, a ovom savezu pristupa i Rumunija.

1855. godina donosi revoluciju u Saksoniji, kojom je zbačena pruska dinastija a za kralja izabran poljski pretendent koga su podržavali austrijski car i papa, ali suprotno očekivanjima novi kralj ostaje veran članstvu u Germanskom carstvu. Rusija objavljuje rat Turskoj i Srbiji. Rat dolazi i na prostore Skandinavije, jer Hanover napada Dansku zbog toga što je Danska anektirala provincije Šlezvig i Holštajn, a sledeće godine Dansku sa severa napada i Švedska-Norveška. Kopenhagen je pod opsadom sa obe strane ali se Danci brane herojski. Austrija, Turska i Srbija objavljuju rat Vlaškoj. Ali rat se ne kreće dobro za Tursku: grčke trupe zauzimaju Solun i Grčka sklapa separatni mir sa Austrijom, a Srbija menja stranu: proglašava nezavisnost od Turske i objavljuje joj rat, stupajući u savez sa Rusijom! Srpske trupe ulaze u Skoplje. Rusija objavljuje rat Austriji početkom 1857.

Bavarska osvaja Veneciju, a Italija je prinuđena da potpiše mir sa Francuskom. Nakon kratkotrajnog dovođenja danskog kralja umesto švedskog na Norveški tron, organizovanog od Britanije, Norveška proglašava nezavisnost, a zatim ponovo stupa u personalnu uniju sa Švedskom, ovog puta na ravnopravnijoj osnovi. U Holandiji posle vladavine revolucionara koji su se uz britansku pomoć domogli vlasti i pokušali da napuste belgijsko-holandsku uniju i Rajh, na vlast se vraća nekadašnji kralj koji ostaje deo Germanije ali pokušava da balansira između dve strane. Diplomatski skandal na španskom dvoru dovodi do špansko-portugalskog rata 1857. godine: nakon uvredljive poruke portugalskog monarha španskoj kraljici, španske trupe munjevito zauzimaju Lisabon i Porto. Preostala portugalska vojska povlači se u planine i šume i sledeće godine proglašava se portugalska socijalistička republika. Ali uprkos mirovnih predloga novog portugalskog režima, španska vojska uništava revolucionare, a nova portugalska vlada odlazi u izbeglištvo u London, a kasnije u Istanbul, gde se sultan, suočen sa raspadom svog carstva, takođe odlučuje za reforme u pravcu radničkog internacionalizma.

1858 godina donosi potpuni slom Austrije, čiji car se, pod utiskom lične netrpeljivosti prema bavarskom kralju i ne mogavši da istrpi njegov međunarodni uspeh, povukao iz javnosti imenujući regenta da vlada u njegovo ime. Bavarske trupe ulaze u Beč, saksonske u Trst, a ruske prodiru kroz Ruteniju. Kako su sve nemačke zemlje u okviru Habsburškog carstva pale u ruke Rajha, saziva se Svegermanski kongres da odluči o podeli teritorija. Međutim, na samoj skupštini dolazi do sukoba oko toga kome će pripasti Beč, jer na njega pretenduju i Pruska i Bavarska. Većinom glasova Beč se dodeljuje Pruskoj, nakon čega Bavarska proglašava nezavisnost u odnosu na Germaniju i, zajedno sa Belgijom i Holandijom osniva Zapadnonemačku konfederaciju kao vojno-ekonomski savez. Moldavska vojska ulazi u Bukurešt. Početkom 1859, Britanija šalje svoju flotu da zašiti Dansku, i objavljuje rat Hanoveru i Švedsko-Norveškoj uniji. Austrija potpisuje mir sa Rusijom. Na kongresu u Atini, Rusija, Grčka, Srbija i Vlaška donose deklaraciju o osnivanju Trećeg rimskog carstva kao konfederacije naroda. Spoljna politika je zajednička. Ruski car postaje car konfederacije. Španija osvaja Gibraltar i sada suvereno drži celo pirinejsko poluostrvo. Pod uticajem internacionalističke vlade u Londonu i portugalskih komunista, uspostavlja se Belgijsko-holandska socijalistička republika. Bavarska napušta Zapadnonemačku konfederaciju i vraća se u okvir Germanije u svom starom statusu treće ravnopravne članice ove konfederacije. Zauzvrat bavarski kralj dobija od germanskog cara obećanje da će nakon osvajanja Holandije on biti postavljen i za holandskog kralja.

1860. godine, Trećem Rimu pristupa i Moldavija, kao i Austrija, koja sada objavljuje rat Turskoj. Izbija sukob Germanije i Trećeg Rima zbog podele austrijskih teritorija i dolazi i do formalne objave rata, ali je on ubrzo okončan mirom u Beču: sklapa se ugovor o okončanju sukoba dve velike konfederacije, Austriji ostaju Brno i Budimpešta, Treći Rim dobija Trst i Černovic, a Germanija Beč i Veneciju, koja je iz strateških razloga na dve godine prepuštena Francuskoj. U Napulju se proglašava Italijanska socijalna republika. Saziva se kongres svih velikih sila u Ženevi, a na njemu učestvuju i Španija i Italija kojima je priznat status velikih sila. Tokom trajanja kongresa, Belgija-Holandija, Danska i Palestina, gde su prognane portugalske socijalističke vođe stvorile nezavisnu republiku uz saglasnost turskog sultana koji je i sam usvojio internacionalističku ideologiju, sklapaju sporazum o formiranju socijalističke internacionale, a ovaj savez faktički predvodi Britanija. Na osnovu tajnog sporazuma Pruske i Rusije, dok je bavarski kralj bio na kongresu velikih sila u svojstvu glavnog pregovarača u ime Germanije, pruska vojska napada Bavarsku i okupira Minhen. Bavarski kralj besno napušta kongres, upućujući javne uvrede na račun pruskog kralja, a zatim dolazi na čelo ostataka svoje vojske koji još jednom na kratko zauzimaju bavarsku prestonicu. Međutim, tada u rat ulazi saksonska vojska, uništava preostale bavarske trupe i podiže saksonsku zastavu nad Minhenom. Bavarski kralj je zarobljen, a odlukom germanskog cara Bavarska se prisajedinjuje Saksoniji. Ali tokom trajanja kongresa dolazi do još jedne krize: koristeći angažovanje glavnine britanske flote kod Danske, ogromna francuska vojska iskrcava se pred Londonom! Francuski predstavnici sada od Britanije traže velike teritorijalne i druge koncesije. Na kraju posle dugih pregovora ipak dolazi do dogovora i kongres donosi sledeće odluke: pored priznanja trenutnih granica u Evropi, Austriji je priznata neutralnost, kao i Danskoj, koja je očuvala Šlezvig i Holštajn u svom sastavu. Konstantinopolj i Sarajevo su pripojeni Trećem Rimu ali je Turskoj dato pravo da zadrži Skoplje, priznata joj je neutralnost i stavljena je pod kolektivnu zaštitu svih velikih sila, a dobila je i novčano obeštećenje za oduzete teritorije. Francusko-britanski spor rešen je tako što je Britanija prinuđena da Sardiniju vrati Italiji koja se obavezala na neutralnost, da plati ratnu odštetu Francuskoj i da se u Lamanšu uspostavi tampon zona u kojoj ni jedna država neće moći da drži ratne brodove. Tako je period ratova i kriza u Evropi okončan dogovorom velikih sila koji su potpisale sve sile sem Turske, kojoj su ova rešenja nametnuta faktičkom silom država ugovornica. Uspostavljeno stanje u Evropi može se videti na sledećoj mapi: